budynek Izby Rolniczej, Jana Henryka Dąbrowskiego 17

Budynek Izby Rolniczej przy ulicy Jana Henryka Dąbrowskiego 17 powstał w 1895 roku jako siedziba instytucji reprezentującej interesy rolnictwa w regionie. Wzniesiono go w konstrukcji szachulcowej, łączącej widoczny na zewnątrz drewniany szkielet z murowanym wypełnieniem, w stylu określanym w dokumentacji rejestru zabytków jako alpejski. Takie połączenie techniki szachulcowej ze stylistyką alpejską, nawiązującą do tradycyjnego budownictwa górskich regionów środkowej Europy, było rozwiązaniem stosunkowo rzadkim w miejskiej zabudowie Poznania, wyróżniającym budynek na tle sąsiednich, ceglanych kamienic czynszowych. Wybór takiej formy architektonicznej dla siedziby instytucji rolniczej mógł nawiązywać do wiejskiego, agrarnego charakteru jej działalności, w przeciwieństwie do surowszych, miejskich form typowych dla budynków bankowych czy administracyjnych tamtego okresu. Dąbrowskiego, ulica zabudowana w tym czasie licznymi kamienicami czynszowymi, mieściła również obiekty o funkcji instytucjonalnej, w tym nieopodal stojący pod numerem 12 dawny Zakład Ubezpieczeń Pracowników Umysłowych oraz kamienicę pod numerem 34. Do rejestru zabytków budynek Izby Rolniczej wpisano 30 grudnia 2002 roku pod numerem A470, obejmując ochroną konserwatorską jego unikatową w skali ulicy, alpejską formę architektoniczną. Nieopodal, pod numerem 77, zachowała się także kamienica wraz z towarzyszącym jej ogrodem, co pokazuje, że zabudowa Dąbrowskiego obejmowała nie tylko budynki, lecz również towarzyszące im tereny zielone.