dom, Ostrów Tumski 13

Dom pod adresem Ostrów Tumski 13 w Poznaniu wzniesiono w pierwszej połowie XIX wieku jako budynek mieszkalny murowany z cegły. Dokumentacja konserwatorska nie precyzuje jego stylu architektonicznego, określając go jako nieznany. Do rejestru zabytków obiekt wpisano decyzją z 20 maja 1966 roku, otrzymując numer 179. Ochrona obejmuje bryłę budynku, co oznacza, że wszelkie zmiany elewacji, dachu czy układu otworów okiennych wymagają zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków. Dom stoi na Ostrowie Tumskim, w bezpośrednim sąsiedztwie kilku innych obiektów wpisanych do rejestru zabytków, tworzących razem historyczny zespół zabudowy tej części miasta. Nieopodal, pod numerem 9, znajduje się psałteria, a pod numerem 1 stoi pałac arcybiskupi. Przy tej samej ulicy, pod numerem 3, wpisany jest do rejestru pałacyk, natomiast pod numerami 6, 5a i 10 znajdują się kolejne budynki określane jako kanonie, wzniesione dla duchowieństwa katedralnego. Dom pod numerem 13, choć w rejestrze figuruje jedynie pod ogólnym określeniem dom, wpisuje się swoim położeniem w ten sam historyczny układ zabudowy Ostrowa Tumskiego, obejmujący zarówno rezydencje kościelne, jak i budynki mieszkalne o skromniejszym charakterze. Ostrów Tumski, jako najstarsza, wyspiarska część miasta związana od wieków z siedzibą biskupstwa poznańskiego, koncentruje w bezpośrednim sąsiedztwie domu pod numerem 13 kilka rezydencji duchowieństwa katedralnego, od pałacu arcybiskupiego po kolejne kanonie, co pokazuje, że nawet skromniejszy budynek mieszkalny w tym miejscu funkcjonował w otoczeniu zabudowy o wysokiej randze kościelnej. Wpis do rejestru zabytków z 1966 roku obejmuje bryłę domu w całości, niezależnie od jego niewielkiej w porównaniu z sąsiednimi obiektami skali.