dom, Grobla 22

Dom przy ulicy Grobla 22, wchodzący w skład zespołu zabytkowych budynków o udokumentowanej wartości historycznej, odzwierciedla architekturę Poznania z przełomu XVIII i XIX wieku. Budynek wzniesiono z cegły na początku XIX stulecia, gdy ta część miasta, położona wzdłuż nadwarciańskiej Grobli, zabudowywała się skromnymi, kilkuosiowymi domami mieszkalnymi wznoszonymi przez indywidualnych właścicieli posesji. Do rejestru zabytków obiekt wpisano 16 kwietnia 1966 roku pod numerem 47, co oznacza, że wszelkie prace przy elewacji czy bryle budynku wymagają dziś uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Podobne domy stoją także pod numerami 10 i 21 tej samej ulicy. W pobliżu, pod numerem 1, znajduje się także zespół dawnej pastorówki i szkoły wraz z zachowaną bramą wjazdową, co świadczy o wielofunkcyjnym charakterze zabudowy tej ulicy, łączącej domy prywatne z obiektami parafialnymi. Grobla należy do najstarzej ukształtowanych ulic nadwarciańskiej części Poznania, a przetrwałe tu budynki z przełomu XVIII i XIX wieku są jednymi z nielicznych świadectw zabudowy miasta sprzed epoki wielkomiejskiej rozbudowy, jaka nastąpiła w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku, kiedy niewielkie domy mieszczańskie w wielu innych częściach miasta ustępowały miejsca okazalszym kamienicom czynszowym.