dom, Gołębia 2

Dom przy ulicy Gołębiej 2 w Poznaniu pochodzi z XVI wieku i został wzniesiony z cegły, co czyni go jednym ze starszych obiektów mieszkalnych w tej części miasta objętych ochroną konserwatorską. Rejestr zabytków nie podaje dla niego stylu architektonicznego, ograniczając datowanie do wskazania stulecia powstania. Do rejestru wpisano go 11 kwietnia 1958 roku, a więc już na bardzo wczesnym etapie funkcjonowania powojennego systemu ochrony zabytków w Polsce. Ulica Gołębia, prowadząca w sąsiedztwie dawnego kolegium jezuickiego, zachowała kilka obiektów o metryce sięgającej podobnego okresu: pod numerem 1a stoi kościół jezuitów, dziś farny pod wezwaniem świętej Marii Magdaleny i świętego Stanisława Biskupa, a przy nim dzwonnica. Pod numerem 8 znajduje się dawna szkoła jezuicka, funkcjonująca dziś jako szkoła baletowa, a pod numerem 5 kamienica Deierlinga. Sąsiedztwo domu z tak rozbudowanym zespołem pojezuickim potwierdza, że Gołębia od wieków należała do najstarszych, historycznie ukształtowanych ulic Poznania. Rejestr nie precyzuje stylu, w jakim wzniesiono sam dom, ograniczając jego opis do stulecia powstania i materiału konstrukcyjnego, co dla obiektu o tak odległej metryce, sięgającej XVI wieku, nie jest niczym niezwykłym wobec ograniczonej dostępności źródeł archiwalnych z tego okresu.