dom, Grobla 10

Dom przy ulicy Grobla 10 to murowany budynek mieszkalny wzniesiony na przełomie XVIII i XIX wieku, gdy okolica nadwarciańskiej Grobli zaczynała zabudowywać się gęściej wraz z rozwojem miasta poza obrębem starych murów. Ceglana konstrukcja i skromna forma odpowiadają typowej zabudowie mieszkalnej tamtego okresu, powstającej wzdłuż ulicy łączącej Stare Miasto z terenami nadrzecznymi. W rejestrze zabytków budynek figuruje pod numerem 45, wpisanym decyzją z 16 kwietnia 1966 roku, co oznacza, że każda ingerencja w jego bryłę, od remontu dachu po wymianę stolarki, wymaga zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków. Nieopodal, pod numerem 21, stoi kolejny dom mieszkalny, a pod numerem 22 następny, oznaczony jako dom. W sąsiedztwie znajduje się również dawna pastorówka i szkoła, obecnie pełniąca funkcję domu parafialnego, a nieco dalej, pod numerem 25, dawna loża masońska zaadaptowana na potrzeby Muzeum Etnograficznego. Grobla należy do tych poznańskich ulic, gdzie obok siebie przetrwały budynki mieszkalne, sakralne i użyteczności publicznej z różnych epok, tworząc zwarty zespół historycznej zabudowy nadwarciańskiej części miasta. Skromna, kilkuosiowa bryła domu, pozbawiona bogatego detalu, dobrze ilustruje charakter zabudowy mieszczańskiej sprzed epoki wielkomiejskich kamienic czynszowych, gdy dominowały niewielkie, funkcjonalne budynki wznoszone przez indywidualnych właścicieli.