kamienica, Wrocławska 13

Kamienica przy Wrocławskiej 13 stoi pomiędzy budynkiem pod numerem 11 a kamienicą pod numerem 15, w środkowej części zabytkowej pierzei tej ulicy. Powstała na przełomie XVII i XVIII wieku jako budowla murowana z cegły i pełni funkcję mieszkalną. Rejestr zabytków nie precyzuje stylu architektonicznego elewacji. Do rejestru wpisano ją 11 kwietnia 1958 roku pod numerem A-122. Siedemnasto-osiemnastowieczna metryka budynku wskazuje na okres odbudowy Poznania po zniszczeniach wojen i pożarów wcześniejszych stuleci, gdy wiele średniowiecznych kamienic staromiejskich otrzymywało nowe elewacje. Ulica Wrocławska zachowała przy tym gęstą, historyczną zabudowę, obejmującą również kamienicę pod numerem 10, dom pod numerem 18 oraz kamienicę pod numerem 7, co czyni ją jednym z najlepiej zachowanych ciągów kamienic staromiejskich w mieście. Rejestr zabytków nie precyzuje stylu architektonicznego elewacji budynku pod numerem 13, ograniczając jego opis do adresu, przybliżonego datowania, materiału budowlanego oraz numeru i daty wpisu z kwietnia 1958 roku. Funkcja mieszkalna kamienicy pozostaje jedyną odnotowaną w karcie rejestru formą jej użytkowania. Dalej przy tej samej ulicy stoją kamienica pod numerem 2, wpisana do rejestru dopiero w 1966 roku i kamienica pod numerem 14, obie osiem lat później niż budynek pod numerem 13.