zakład dla starców, Plac Marii Skłodowskiej-Curie 2

Zakład dla starców przy placu Marii Skłodowskiej-Curie 2 w Poznaniu wzniesiono w latach 1907-1908 jako jeden z ostatnich elementów zabudowy Rynku Wildeckiego, dopełniający jego historyzujący, ukształtowany jeszcze w XIX wieku program urbanistyczny. Budynek wymurowano z cegły w formach neobarokowych, o czym informuje Wikidata, co odróżnia go od sąsiednich, bardziej surowych w wyrazie gmachów użyteczności publicznej. Mimo nazwy wskazującej na pierwotną funkcję opiekuńczą, obiekt figuruje dziś w rejestrze jako budynek mieszkalny.

Sąsiedztwo placu współtworzą inne obiekty tej samej fazy rozwoju Wildy, w tym stojąca po przeciwnej stronie dawna szkoła gminna pod numerem 1 oraz Królewska Szkoła Budowy Maszyn, dziś siedziba politechniki, pod numerem 5. Wspólnie tworzą one czytelny zespół dawnego centrum niegdyś samodzielnej gminy, wchłoniętej później przez rozrastający się Poznań. Zakład dla starców wpisano do rejestru zabytków 31 października 1991 roku pod numerem A328, obejmując ochroną konserwatorską jeden z ostatnich akordów tego historyzującego założenia. Forma neobarokowa, rzadziej spotykana wśród budynków użyteczności publicznej tego okresu, nadawała gmachowi bardziej dostojny, reprezentacyjny charakter niż typowa dla sąsiednich realizacji surowa architektura ceglana.