dom, Jana Henryka Dąbrowskiego 42

Dom przy ulicy Jana Henryka Dąbrowskiego 42 powstał w 1870 roku, a więc jeszcze przed okresem najintensywniejszej, ceglanej zabudowy czynszowej, jaka objęła tę ulicę na przełomie XIX i XX wieku. Budynek wzniesiono w konstrukcji szachulcowej, łączącej drewniany szkielet konstrukcyjny z wypełnieniem murowanym, co wyraźnie odróżnia go od zdecydowanej większości okolicznych, w pełni ceglanych kamienic powstałych kilkadziesiąt lat później. Styl architektoniczny obiektu nie został jednoznacznie określony w dokumentacji rejestru zabytków, jednak sama technika budowlana czyni go rzadkim dziś świadectwem wcześniejszej fazy zabudowy tej części miasta, poprzedzającej systematyczną urbanizację Dąbrowskiego. Ulica ta zyskała swój obecny, zwarty charakter dopiero w kolejnych dekadach, gdy powstały takie budynki jak kamienica pod numerem 25, kamienica pod numerem 39 czy kamienica pod numerem 86. Dom pod numerem 42 stanowi więc swoisty łącznik pomiędzy wcześniejszą, jeszcze na wpół wiejską zabudową a późniejszą, miejską kamienicą czynszową. Do rejestru zabytków obiekt wpisano 2 czerwca 2001 roku pod numerem A465, obejmując ochroną konserwatorską jego unikatową w skali ulicy szachulcową konstrukcję. W okolicy zachowała się także kamienica pod numerem 34, reprezentująca już w pełni ukształtowaną, ceglaną fazę zabudowy tej ulicy, w wyraźnym kontraście do szachulcowej konstrukcji domu pod numerem 42.