dom, Wodna 20

Dom przy ulicy Wodnej 20 powstał na przełomie XV i XVI wieku, co czyni go jednym ze starszych zachowanych budynków tej historycznej ulicy w obrębie dawnego miasta lokacyjnego. Wzniesiono go w konstrukcji ceglanej, a styl architektoniczny nie został jednoznacznie określony w dokumentacji rejestru zabytków, co jest zrozumiałe wobec wielowiekowej historii licznych przebudów, jakim budynek prawdopodobnie ulegał od czasu swojego powstania. Wodna, ulica biegnąca w pobliżu dawnych murów miejskich, zachowała fragmenty najstarszej zabudowy Poznania, w tym stojący pod numerem 27 okazały pałac Górków, jedną z najważniejszych rezydencji mieszczańskich dawnego miasta. W bezpośrednim sąsiedztwie zachowały się także skromniejsze kamienica pod numerem 21 oraz kamienica pod numerem 22, tworzące razem zwartą, historyczną pierzeję. Obecność zarówno okazałych rezydencji, jak i skromniejszych domów mieszczańskich przy jednej ulicy odzwierciedla społeczne zróżnicowanie dawnych mieszkańców Starego Miasta. Do rejestru zabytków dom wpisano 11 kwietnia 1958 roku pod numerem Kl-III-81-205/58, obejmując ochroną konserwatorską jego bryłę sięgającą przełomu XV i XVI wieku. Historia Wodnej, jednej z najstarszych ulic dawnego miasta lokacyjnego, splata się ściśle z historią pobliskiego pałacu Górków, wokół którego przez wieki koncentrowało się życie zamożniejszej części mieszczaństwa poznańskiego. Taka koncentracja obiektów o różnej randze, od skromnych domów mieszczańskich po okazały pałac, sprawia, że Wodna pozostaje dziś jedną z najbardziej zróżnicowanych architektonicznie ulic w obrębie dawnego miasta lokacyjnego.