kamienica, Stary Rynek 29

Kamienica przy Starym Rynku 29 wzniesiona została w XVI wieku w stylu gotyckim, co potwierdza również klasyfikacja stylu zawarta w zasobach Wikidanych jako architektura gotycka. Ceglany budynek, mimo szesnastowiecznej metryki, zachował formę typową dla wcześniejszej, średniowiecznej tradycji budowlanej, gdy styl gotycki wciąż dominował w architekturze mieszczańskiej Poznania, zanim ustąpił miejsca renesansowi rozpowszechnianemu wówczas przez sprowadzanych do Polski włoskich architektów. Do rejestru zabytków wpisano ją 14 września 1934 roku pod numerem 78A, tego samego dnia co sąsiednie kamienice pod numerami 27 i 28. Bezpośrednio graniczy z kamienicą pod numerem 27 oraz kamienicą pod numerem 28, a nieopodal, pod numerem 1, stoi ratusz. Trzy sąsiadujące kamienice, objęte wspólną decyzją rejestrową z 1934 roku, tworzą razem jeden z lepiej zachowanych fragmentów historycznej pierzei Starego Rynku, świadczący o wielowiekowej ciągłości zabudowy tego miejsca, sięgającej od średniowiecza aż po czasy nowożytne. Wpisanie trzech sąsiadujących kamienic do rejestru jednego dnia sugeruje, że konserwator zabytków traktował wówczas całą tę część pierzei jako spójny, wymagający wspólnej ochrony zespół urbanistyczny, a nie zbiór pojedynczych, niezależnych od siebie budynków.