kamienica, Stanisława Wyspiańskiego 15

Kamienica przy ulicy Stanisława Wyspiańskiego 15 powstała w 1904 roku, w okresie systematycznej zabudowy tej ulicy w ramach rozwijającej się wówczas dzielnicy Jeżyce. Wzniesiono ją w konstrukcji ceglanej, a styl architektoniczny elewacji nie został jednoznacznie sklasyfikowany w dokumentacji konserwatorskiej. Budynek pełnił funkcję mieszkalną, typową dla kamienic czynszowych powstających wzdłuż nowo wytyczanych ulic tej części miasta, przeznaczonych dla rosnącej liczby mieszkańców Poznania na przełomie XIX i XX wieku. W bezpośrednim sąsiedztwie, pod numerem 10, zachowała się kamienica o zbliżonym charakterze, a nieco dalej, pod numerem 27, znajduje się rozbudowany zespół zabudowy szkolnej, obejmujący między innymi budynek szkolny oznaczony jako drugi oraz budynek szkolny oznaczony jako trzeci. Obecność tak rozbudowanego kompleksu oświatowego w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkalnej świadczy o kompleksowym planowaniu tej części Jeżyc, gdzie funkcje mieszkaniowe łączono od początku z zapleczem edukacyjnym dla dzieci nowych mieszkańców dzielnicy. Do rejestru zabytków kamienicę wpisano 5 czerwca 1995 roku pod numerem A445, obejmując ochroną konserwatorską jej historyczną bryłę jako element zachowanej, spójnej zabudowy ulicy Wyspiańskiego. W pobliżu zachował się także budynek szkolny oznaczony jako czwarty, będący kolejnym elementem tego rozbudowanego kompleksu oświatowego przy Wyspiańskiego, świadczącym o skali inwestycji edukacyjnych prowadzonych w Jeżycach na początku XX wieku.