kamienica, Garbary 30

Kamienica przy ulicy Garbary 30 w Poznaniu wzniesiona została w połowie XIX wieku, murowana z cegły, przy czym dokumentacja konserwatorska nie precyzuje jej stylu architektonicznego, określając go jako nieznany. Do rejestru zabytków wpisano ją decyzją z 16 kwietnia 1966 roku, otrzymując numer 35. Ochrona konserwatorska obejmuje bryłę budynku wraz z jego dziewiętnastowieczną elewacją. Kamienica stoi przy ulicy Garbary, gdzie znajduje się kilka innych obiektów wpisanych do rejestru zabytków, o zróżnicowanej funkcji i chronologii. Pod numerem 17 mieści się dawny klasztor, obecnie użytkowany jako szpital, wpisany do rejestru tego samego roku. Pod numerem 65 znajduje się kolejna kamienica, objęta ochroną znacznie później, w pierwszej dekadzie XXI wieku. Nieco dalej, pod numerem 24, stoi dawne gimnazjum Marii Magdaleny, a pod numerem 82 znajduje się dawna szkoła. Zestawienie tych obiektów, od klasztoru przez kamienice po budynki szkolne, pokazuje, że ulica Garbary w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku rozwijała się jako ważny ciąg zabudowy łączącej funkcje mieszkalne, zakonne i edukacyjne w tej części Poznania. Numer 35 w rejestrze zabytków, jeden z niższych w poznańskiej ewidencji konserwatorskiej, wskazuje na wczesne, jeszcze z połowy lat sześćdziesiątych XX wieku, rozpoznanie wartości tej kamienicy przez służby konserwatorskie, podobnie jak w przypadku sąsiadującego z nią klasztoru pod numerem 17. Brak w dokumentacji jednoznacznie określonego stylu architektonicznego nie umniejsza przy tym wartości samego wpisu, który obejmuje całą bryłę budynku wraz z jego dziewiętnastowieczną elewacją.