kamienica, Stary Rynek 83

Kamienica przy Starym Rynku 83 w Poznaniu datowana jest na XVII wiek i reprezentuje styl barokowy, z cegły jako materiałem konstrukcyjnym. Wikidata potwierdza tę klasyfikację, opisując budynek jako przykład architektury baroku, zgodnie z rejestrem zabytków, co w tym przypadku, w odróżnieniu od kamienic datowanych ogólnie na XIX wiek, odpowiada rzeczywistej epoce baroku jako stylu dominującego w architekturze XVII stulecia. Barok w architekturze mieszczańskiej tego okresu wiązał się zwykle z bogatym detalem sztukatorskim fasady oraz urozmaiconą linią gzymsów, nadającą elewacji reprezentacyjny charakter. Do rejestru zabytków wpisano ją 14 września 1934 roku pod numerem 94A. W sąsiedztwie znajduje się dawny odwach, dziś Muzeum Powstania Wielkopolskiego pod numerem 3, objęty odrębnym, wcześniejszym wpisem do rejestru, oraz kamienica pod numerem 27, wpisana tego samego dnia co budynek pod numerem 83. Nieopodal stoi także kamienica pod numerem 42, dziś siedziba muzeum, objęta ochroną na mocy osobnej, znacznie późniejszej decyzji konserwatorskiej. Siedemnastowieczne datowanie budynku sytuuje go w okresie odbudowy miasta po zniszczeniach wojen szwedzkich, kiedy barokowe formy architektoniczne zaczęły dominować w zabudowie poznańskiego rynku. Kolejne stulecia przynosiły dalsze modyfikacje takich kamienic, zwykle bez pełnej wymiany najstarszej, gotyckiej substancji murów piwnic i przyziemia. Zgodność klasyfikacji stylowej między rejestrem zabytków a Wikidatą daje w tym przypadku dodatkową pewność co do właściwego przypisania budynku do epoki baroku.