kamienica, Jana Henryka Dąbrowskiego 25

Secesyjna kamienica przy Jana Henryka Dąbrowskiego 25 powstała w 1904 roku, o czym świadczą zgodnie rejestr zabytków i Wikidata. Budynek wzniesiono z cegły, nadając fasadzie faliste, roślinne motywy zdobnicze typowe dla architektury czynszowej tego okresu, gdy secesja stała się dominującym stylem nowo powstającej zabudowy Dąbrowskiego.

Ulica ta zachowała dziś zwarty zespół kamienic z przełomu XIX i XX wieku, w tym sąsiedni budynek pod numerem 39 oraz dalsze kamienice pod numerami 86 i 77. Nieco bliżej centrum stoi też dawna kamienica przekształcona później w siedzibę Teatru Nowego, pod numerem 5. Ten ciąg budynków dokumentuje etapowy rozwój Dąbrowskiego jako jednej z głównych ulic mieszkalnych zachodniego Poznania. Kamienicę pod numerem 25 wpisano do rejestru zabytków 25 września 1991 roku pod numerem A337. Detale takie jak sztukatorskie obramienia okien czy dekoracyjne balkony, typowe dla tego stylu, nadawały kamienicom czynszowym Dąbrowskiego charakter odróżniający je od prostszej zabudowy sąsiednich ulic robotniczych dzielnic miasta. Zachowanie tych detali do dziś pozwala prześledzić ambicje architektoniczne inwestorów budujących przy tej reprezentacyjnej ulicy.