kamienica, Jana Henryka Dąbrowskiego 39

Kamienica przy Jana Henryka Dąbrowskiego 39 w Poznaniu powstała w 1905 roku w stylistyce secesyjnej, co potwierdzają zarówno rejestr zabytków, jak i Wikidata. Ceglaną elewację ukształtowano zgodnie z modą architektoniczną początku XX wieku, gdy secesja dominowała w budownictwie czynszowym zachodnich dzielnic miasta.

Ulica Dąbrowskiego należy do reprezentacyjnych arterii tej części Poznania i skupia liczne kamienice z podobnego okresu, w tym sąsiednie budynki pod numerami 25 i 35/37, a także dalszą kamienicę pod numerem 34. Nieopodal stoi również dawna siedziba Zakładu Ubezpieczeń Pracowników Umysłowych pod numerem 12, wyróżniająca się na tle mieszkalnej zabudowy ulicy. Kamienicę pod numerem 39 wpisano do rejestru zabytków 26 listopada 1991 roku pod numerem A333, obejmując ochroną jeden z licznych przykładów secesyjnej architektury czynszowej Dąbrowskiego. Secesja, popularna w Poznaniu na przełomie XIX i XX wieku, wprowadzała do elewacji kamienic czynszowych faliste linie, roślinne ornamenty oraz zróżnicowaną fakturę tynków, odchodząc od surowszych wzorców architektury historyzującej wcześniejszych dekad. Tego rodzaju detal architektoniczny, kosztowny w wykonaniu, świadczy o zamożności ówczesnych inwestorów budujących przy Dąbrowskiego.