kamienica, Jeżycka 33

Kamienica przy ulicy Jeżyckiej 33 powstała w 1906 roku jako główny, frontowy budynek mieszkalny tej posesji. Wzniesiono ją w konstrukcji ceglanej, a styl architektoniczny elewacji nie został jednoznacznie sklasyfikowany w dokumentacji rejestru zabytków. Kamienica stanowi część większego założenia zabudowy działki, do którego należy również stojąca w głębi posesji oficyna, wzniesiona w tym samym roku i pełniąca funkcję dodatkowego budynku mieszkalnego. Taki układ, łączący reprezentacyjną zabudowę frontową z prostszą, funkcjonalną zabudową tylną, był typowym rozwiązaniem stosowanym na wąskich, głębokich działkach w intensywnie zabudowywanej wówczas dzielnicy Jeżyce. Ulica Jeżycka, znajdująca się w sercu dzielnicy, zabudowywana była systematycznie podobnymi kamienicami czynszowymi na przełomie XIX i XX wieku, w miarę jak rosła liczba mieszkańców napływających do tej części Poznania. Do rejestru zabytków kamienicę wpisano 15 października 2001 roku pod numerem A466, obejmując ochroną konserwatorską wraz z towarzyszącą oficyną cały zachowany układ zabudowy tej posesji jako spójny przykład zagospodarowania działki mieszczańskiej początku XX wieku. Tego rodzaju dwuczęściowe posesje, łączące reprezentacyjną zabudowę frontową z prostszym budynkiem w głębi działki, były na Jeżyckiej rozwiązaniem powszechnym, pozwalającym właścicielom maksymalnie wykorzystać dochodowy potencjał stosunkowo niewielkich, lecz głębokich parceli budowlanych.