kamienica, Andrzeja i Władysława Niegolewskich 34

Kamienica przy ulicy Andrzeja i Władysława Niegolewskich 34 powstała w 1902 roku jako ceglany budynek w stylu secesyjnym, reprezentujący nurt architektoniczny popularny w Poznaniu na przełomie XIX i XX wieku. Secesyjny charakter elewacji, z charakterystyczną dla tego stylu dbałością o dekoracyjny detal, odróżnia kamienicę od sąsiednich budynków reprezentujących inne kierunki architektury historyzującej tej samej ulicy. Do rejestru zabytków budynek wpisano 28 listopada 1991 roku pod numerem A-335. Kamienica sąsiaduje z kilkoma innymi chronionymi obiektami tej ulicy, w tym z kamienicą z oficyną pod numerem 10, kamienicą pod numerem 12 oraz kamienicą pod numerem 8, a także z kamienicą pod numerem 14. Dokładna data powstania budynku, rok 1902, należy do najlepiej udokumentowanych spośród wszystkich kamienic tej ulicy objętych ochroną konserwatorską, z których większość datowana jest jedynie w przybliżonych przedziałach czasowych. Secesyjny styl elewacji, wskazany wprost w rejestrze zabytków, pozostaje jedną z niewielu cech architektonicznych opisanych w dokumentacji konserwatorskiej tej kamienicy.