kamienica, Stary Rynek 84

Kamienica przy Starym Rynku 84 w Poznaniu datowana jest ogólnie na XIX wiek i reprezentuje styl neobarokowy, z cegły. Wikidata potwierdza tę klasyfikację, określając styl budynku jako neobarok, zgodnie z opisem w rejestrze zabytków. Neobarokowa forma, odwołująca się do wzorców siedemnasto i osiemnastowiecznych, była popularna w architekturze mieszczańskiej Poznania w drugiej połowie XIX wieku, gdy liczne kamienice przebudowywano lub wznoszono na nowo z fasadami nawiązującymi do historycznych stylów. Neobarok wiązał się zwykle z bogatszym detalem sztukatorskim niż klasycyzm, przy jednoczesnym zastosowaniu nowocześniejszej, jak na tamte czasy, techniki budowlanej, co pozwalało łączyć historyzującą estetykę z ówczesnymi standardami wykonawstwa. Do rejestru zabytków wpisano ją 14 września 1934 roku pod numerem 95A. W bezpośrednim sąsiedztwie stoi dom Grodzicki pod numerem 41, objęty ochroną dopiero czterdzieści lat później, a także kamienica pod numerem 28, wpisana tego samego dnia co budynek pod numerem 84. Nieopodal znajduje się również pałac Działyńskich pod numerem 78, objęty odrębnym, znacznie późniejszym wpisem do rejestru zabytków. Zestawienie stylu neobarokowego z gotyckimi i barokowymi sąsiadami pokazuje różnorodność form architektonicznych zgromadzonych na niewielkiej przestrzeni tego samego placu, dokumentującą kolejne epoki w dziejach jego zabudowy. Neobarokowa kamienica pod numerem 84 wpisuje się w ten sam proces stopniowej wymiany starszej zabudowy na nowsze, historyzujące realizacje przełomu wieków.