kamienica, Stary Rynek 64

Kamienica przy Starym Rynku 64 w Poznaniu datowana jest ogólnie na XIX wiek i reprezentuje styl barokowy, z cegły. Wikidata potwierdza tę klasyfikację, opisując budynek jako przykład architektury baroku, zgodnie z rejestrem zabytków, choć samo datowanie na cały XIX wiek pozostaje mniej precyzyjne niż w przypadku sąsiednich obiektów o znanej dacie rocznej. Podobnie jak w innych przypadkach kamienic tej pierzei, styl barokowy może w tym kontekście oznaczać formę nawiązującą do wcześniejszych wzorców, a nie architekturę powstałą w epoce baroku sensu stricto. Tego rodzaju formy historyzujące wiązały się zwykle z bogatszym detalem sztukatorskim fasady i urozmaiconą linią gzymsów, nadającą elewacji większą reprezentacyjność niż w prostszych, wcześniejszych realizacjach. Do rejestru zabytków wpisano ją 14 września 1934 roku pod numerem 92A. W sąsiedztwie znajduje się dawny odwach, dziś Muzeum Powstania Wielkopolskiego pod numerem 3, objęty odrębnym, wcześniejszym wpisem do rejestru, oraz kamienica pod numerem 28, wpisana tego samego dnia. Nieopodal stoi także dom Grodzicki pod numerem 41, objęty ochroną dopiero czterdzieści lat później, na mocy osobnej decyzji konserwatorskiej. Zabudowa tej części placu łączy więc obiekty o bardzo różnej precyzji datowania. Taka niejednorodność jest zresztą typowa dla historycznych rynków miejskich, gdzie kolejne pokolenia właścicieli przebudowywały swoje kamienice niezależnie od siebie.