kamienica, Garbary 44

Kamienica przy ulicy Garbary 44 w Poznaniu powstała między 1900 a 1910 rokiem, przy czym Wikidata wskazuje datę bliższą końcowi tego przedziału. Ceglany budynek nie ma jednoznacznie określonego stylu w dokumentacji konserwatorskiej, co jest typowe dla wielu kamienic tej ulicy powstających seryjnie w pierwszej dekadzie XX wieku.

Garbary to jedna z najstarszych ulic Poznania, prowadząca w stronę Śródki wzdłuż dawnego koryta Cybiny, gdzie zachował się wyjątkowo gęsty zespół obiektów chronionych. W bezpośrednim sąsiedztwie stoją między innymi dawny kapitanat portowy pod numerem 102, zespół kościelno-klasztorny przy numerze 22 z kościołem pod wezwaniem świętego Franciszka i klasztorem, a także pawilon Krzyżanowskiego pod numerem 96. Kamienicę pod numerem 44 wpisano do rejestru zabytków 27 lutego 1992 roku pod numerem A351. Powstanie kilku kamienic w zbliżonym czasie na tym odcinku Garbar świadczy o stopniowym zagęszczaniu zabudowy dawnej ulicy rzemieślniczej, która z czasem przekształciła się w typową ulicę mieszkalną śródmieścia. Sąsiedztwo obiektów sakralnych i użyteczności publicznej dodatkowo podkreśla różnorodność funkcjonalną, jaką Garbary zachowały mimo dominującej dziś zabudowy mieszkalnej.