kamienica, Stary Rynek 61

Kamienica przy Starym Rynku 61 w Poznaniu wzniesiona została w 1863 roku w stylu klasycystycznym, z cegły. Wikidata potwierdza tę klasyfikację stylową, opisując budynek jako przykład architektury klasycystycznej, zgodnie z określeniem stosowanym również w rejestrze zabytków. Klasycyzm, rzadszy wśród zabudowy Starego Rynku zdominowanej przez formy gotyckie i barokowe, wyróżnia ten budynek na tle sąsiednich kamienic, wznoszonych zwykle w innych stylistykach. Styl ten, odwołujący się do wzorców architektury antycznej, cechował się zwykle symetrią kompozycji, spokojnym rytmem otworów okiennych oraz zdyscyplinowanym, ograniczonym detalem elewacyjnym, w odróżnieniu od bardziej dekoracyjnych realizacji barokowych czy neobarokowych. Do rejestru zabytków wpisano ją 14 września 1934 roku pod numerem 89A. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się poznański ratusz pod numerem 1 oraz dawny odwach, dziś Muzeum Powstania Wielkopolskiego pod numerem 3, oba wpisane do rejestru cztery lata wcześniej niż opisywana kamienica. Nieopodal stoi także kamienica pod numerem 42, dziś siedziba muzeum, objęta ochroną dopiero czterdzieści lat później. Data budowy, 1863 rok, sytuuje ten obiekt w okresie odbudowy i modernizacji zabudowy rynkowej po wcześniejszych zniszczeniach i przebudowach XIX wieku, gdy klasycystyczne wzorce zaczynały ustępować miejsca kolejnym modom architektonicznym w zabudowie mieszczańskiej Poznania. Taki proces stopniowej wymiany stylów widoczny jest zresztą w wielu kamienicach tej samej pierzei, wznoszonych i przebudowywanych na przestrzeni kilku stuleci.