kamienica, Andrzeja i Władysława Niegolewskich 12

Kamienica przy ulicy Andrzeja i Władysława Niegolewskich 12 powstała w latach 1900-1909 jako ceglany budynek w stylu neobarokowym, którego dokładniejsza data ukończenia, według odrębnego źródła danych, przypada na 1912 rok. Neobarokowy charakter elewacji wpisuje kamienicę w nurt architektury historyzującej, popularnej w Poznaniu na przełomie XIX i XX wieku, czerpiącej z form dawnego baroku w nowej odsłonie. Do rejestru zabytków budynek wpisano 25 listopada 1991 roku pod numerem A-334. Kamienica sąsiaduje z kamienicą z oficyną pod numerem 10 oraz z kolejnymi chronionymi budynkami tej ulicy, pod numerami 14, 34 i 8, tworząc razem gęsty, historyczny ciąg zabudowy mieszkalnej. Różnica między datowaniem podanym w rejestrze zabytków, obejmującym pierwszą dekadę XX wieku, a rokiem 1912 wskazanym w odrębnym źródle, pokazuje, że prace przy kamienicy mogły trwać nieco dłużej, niż sugeruje sam wpis rejestrowy. Neobarokowy styl elewacji, wskazany wprost w rejestrze zabytków, pozostaje jedną z niewielu cech architektonicznych, jakie znamy o tej konkretnej kamienicy.