kamienica, Stary Rynek 100

Kamienica pod numerem 100 przy Starym Rynku sąsiaduje z opisaną wyżej kamienicą pod numerem 27 i podlega temu samemu wpisowi do rejestru zabytków, oznaczonemu numerem 98A. Budynek powstał w 1908 roku, wzniesiony z cegły, i pełni funkcję mieszkalną, typową dla poznańskiej zabudowy śródmiejskiej. Rejestr zabytków nie precyzuje stylu architektonicznego elewacji. Decyzję o wpisie wydano 14 września 1934 roku, obejmując ochroną konserwatorską również sąsiednie budynki w tej części pierzei, między innymi dawną kamienicę pod numerem 42, w której dziś mieści się muzeum. Fronton budynku wychodzi na płytę Starego Rynku, w pobliżu ratusza, co czyni tę część placu jednym z gęściej zabudowanych zabytkowo fragmentów poznańskiego Starego Miasta. Objęcie kilku sąsiadujących kamienic jednym numerem rejestru wskazuje, że władze konserwatorskie w 1934 roku potraktowały tę część pierzei jako spójny zespół zabudowy, a nie odrębne, pojedyncze obiekty. Kamienica pod numerem 100 zachowała historyczny gabaryt i linię zabudowy zgodną z pierwotnym układem rynku. Do tej samej pierzei należą również kamienica pod numerem 28 i kamienica pod numerem 29, a nieco dalej pałac Działyńskich, wpisany do rejestru dopiero w 1971 roku pod numerem 78 oraz dawny odwach, obecnie Muzeum Powstania Wielkopolskiego pod numerem 3.