kamienica, Głogowska 41

Kamienica przy Głogowskiej 41 w Poznaniu powstała w 1900 roku, a datę tę potwierdza zarówno rejestr zabytków, jak i Wikidata. Budynek postawiono z cegły, bez wyraźnie określonego stylu architektonicznego, jako kolejne ogniwo intensywnej zabudowy czynszowej, jaka w tym czasie powstawała wzdłuż całej Głogowskiej, wówczas jednej z ważniejszych ulic wylotowych rozwijającego się miasta, łączącej centrum z terenami targowymi i dworcem.

Sąsiedztwo tworzą tu zarówno budynki mieszkalne, jak i obiekty użyteczności publicznej: niedaleko stoi Dworzec Zachodni, a naprzeciw niego dawna poczta pod numerem 17. W kierunku terenów wystawowych ulica prowadzi do zespołu dawnych Targów Poznańskich, w którego skład wchodzi hala reprezentacyjna przy numerze 14. Taka bliskość dworca, poczty i terenów targowych sprawiała, że kamienice tej części Głogowskiej cieszyły się dobrą lokalizacją, co ułatwiało ich wynajem od chwili ukończenia budowy. Kamienicę pod numerem 41 wpisano do rejestru zabytków 8 grudnia 1991 roku pod numerem A344, obejmując ochroną kolejny fragment tej historycznej ulicy.