kamienica, Jana Henryka Dąbrowskiego 23

Kamienica przy ulicy Jana Henryka Dąbrowskiego 23 powstała w 1910 roku, zamykając niemal dwudziestoletni okres intensywnej zabudowy tej części ulicy budynkami czynszowymi. Wzniesiono ją w konstrukcji ceglanej, a styl architektoniczny elewacji nie został jednoznacznie sklasyfikowany w dokumentacji konserwatorskiej. Budynek pełnił funkcję typowej poznańskiej kamienicy mieszkalnej, oferującej lokale dla rosnącej liczby mieszkańców napływających do miasta w okresie jego dynamicznego rozwoju gospodarczego. Sąsiedztwo Dąbrowskiego zabudowywano wówczas systematycznie, o czym świadczą zachowane do dziś kamienice pod pobliskimi numerami, w tym budynek pod numerem 25 oraz kamienica pod numerem 35/37. Do rejestru zabytków obiekt wpisano 10 grudnia 1993 roku pod numerem A432, obejmując ochroną prawną całość bryły budynku wraz z zachowaną historyczną elewacją. Ochrona konserwatorska dotyczy nie tylko pojedynczego obiektu, lecz w praktyce całego zespołu kamienic tworzących pierzeję ulicy, wśród których znajduje się również kamienica pod numerem 86. Razem stanowią one spójny, choć budowany etapami, zapis rozwoju urbanistycznego tej części Poznania na przełomie XIX i XX stulecia, kiedy miasto przeżywało wyraźny wzrost liczby ludności i potrzebę nowej zabudowy mieszkaniowej. W tej samej okolicy zachowała się także kamienica pod numerem 34, powstała w zbliżonym okresie, co potwierdza jednolity, konsekwentnie realizowany charakter zabudowy tego fragmentu Dąbrowskiego.