kamienica, Dominikańska 5

Kamienica przy ulicy Dominikańskiej 5 powstała w 1805 roku, a w dokumentacji konserwatorskiej figuruje jako reprezentująca styl neobarokowy. Budynek wzniesiono z cegły, w bezpośrednim sąsiedztwie dawnego zespołu klasztornego dominikanów, od którego ulica wzięła swoją nazwę. Do rejestru zabytków wpisano go 24 sierpnia 2007 roku pod numerem 535/Wlkp/A, co oznacza objęcie kamienicy ochroną prawną wymagającą zgody konserwatora na wszelkie zmiany w bryle i wystroju elewacji. Pod numerem 10 stoi kościół pod wezwaniem świętego Dominika i Matki Boskiej Pocieszenia, dawna świątynia klasztorna, wokół której skupiła się historyczna zabudowa tej części Starego Miasta. Nieco bliżej, pod numerem 2, zachował się kolejny dom, a pod numerem 3 dom. Sąsiedztwo kamienicy mieszkalnej i dawnego kościoła klasztornego dobrze oddaje charakter Dominikańskiej jako ulicy łączącej funkcje sakralne i mieszkalne w obrębie dawnego miasta lokacyjnego, gdzie po kasacie zakonu dominikanów teren stopniowo zabudowywano kamienicami czynszowymi, zastępującymi wcześniejszą zabudowę klasztorną i folwarczną. Neobarokowy detal elewacji, nawiązujący do siedemnastowiecznych wzorców architektonicznych, mimo że powstał w epoce znacznie późniejszej, jest przykładem stylu historyzującego, chętnie stosowanego przez ówczesnych budowniczych przy okazji przebudów starszej zabudowy mieszczańskiej.