kamienica, Stary Rynek 95/96

Kamienica przy Starym Rynku 95/96 w Poznaniu datowana jest na XVIII wiek i reprezentuje styl klasycystyczny, z cegły. Wikidata potwierdza tę klasyfikację, opisując budynek jako przykład architektury klasycystycznej, zgodnie z rejestrem zabytków. Podwójny numer adresowy, 95/96, wskazuje, że budynek powstał z połączenia dwóch wcześniejszych działek lub parceli, co było częstą praktyką przy wznoszeniu większych, reprezentacyjnych kamienic klasycystycznych w miastach osiemnastowiecznej Polski. Klasycyzm, odwołujący się do wzorców architektury antycznej, cechował się zwykle symetrią kompozycji i zdyscyplinowanym, ograniczonym detalem elewacyjnym, w odróżnieniu od bardziej dekoracyjnych stylów gotyckiego czy barokowego, obecnych w sąsiednich budynkach tej samej pierzei. Do rejestru zabytków wpisano ją 14 września 1934 roku pod numerem 97A. W pobliżu, pod numerem 78, stoi pałac Działyńskich, objęty odrębnym wpisem do rejestru zabytków, znacznie późniejszym niż wpis dotyczący samej kamienicy. Nieopodal znajduje się także dawny odwach, dziś Muzeum Powstania Wielkopolskiego pod numerem 3, oraz kamienica pod numerem 27, wpisana tego samego dnia co budynek pod numerem 95/96. Klasycystyczna forma budynku wyróżnia go na tle przeważającej w tej części placu zabudowy gotyckiej i barokowej, dokumentując kolejny etap w wielowiekowej historii przekształceń tej pierzei. Podwójna numeracja adresowa dodatkowo świadczy o tym, że współczesny podział działek nie zawsze odpowiada pierwotnemu, średniowiecznemu układowi parcelacyjnemu placu.