kamienica, Stary Rynek 49

Kamienica przy Starym Rynku 49 w Poznaniu ma niepewną chronologię: rejestr zabytków określa jej datowanie jako nieznane, a styl architektoniczny również nie został jednoznacznie ustalony. Wikidata podaje przybliżony rok budowy 1900, co sugeruje powstanie budynku na przełomie XIX i XX wieku, choć bez pewności co do wcześniejszej historii działki. Materiałem konstrukcyjnym jest cegła. Brak precyzyjnego określenia stylu w rejestrze zabytków nie jest tu wyjątkiem: dla części budynków Starego Rynku, przebudowywanych wielokrotnie na przestrzeni stuleci, jednoznaczna klasyfikacja stylowa bywa trudna bez szczegółowych badań architektonicznych. Do rejestru zabytków kamienicę wpisano 30 listopada 1974 roku pod numerem 85, razem z kilkoma innymi budynkami tej części placu. W pobliżu stoi pałac Działyńskich pod numerem 78, objęty odrębnym wpisem do rejestru zabytków, oraz kamienica pod numerem 27, chroniona na mocy innej, wcześniejszej decyzji konserwatorskiej. Nieco dalej znajduje się kamienica pod numerem 28, wpisana tego samego dnia co poprzednia. Rozpiętość dat wpisu poszczególnych budynków tej pierzei pokazuje, że ochrona konserwatorska Starego Rynku kształtowała się etapami, a nie jednorazowym aktem obejmującym od razu cały plac, lecz serią kolejnych, rozłożonych na dziesięciolecia decyzji administracyjnych. Każdy z tych wpisów wymagał osobnej dokumentacji i uzasadnienia wartości zabytkowej danego budynku, niezależnie od statusu sąsiednich obiektów tej samej pierzei.