kamienica, Głogowska 39

Kamienica przy Głogowskiej 39 w Poznaniu powstała w 1900 roku, co potwierdzają zgodnie rejestr zabytków i Wikidata. Ceglany budynek wzniesiono jako typową kamienicę czynszową bez jednoznacznie określonego stylu architektonicznego, wpisującą się w gęstą, wielkomiejską zabudowę Głogowskiej z przełomu XIX i XX wieku, gdy ulica ta zyskiwała charakter reprezentacyjnej arterii łączącej centrum miasta z terenami targowymi.

W pobliżu zachowały się liczne obiekty tworzące charakterystyczną panoramę tej części Głogowskiej, w tym zespół dawnych Targów Poznańskich z Wieżą Górnośląską i halą reprezentacyjną, a także kościół parafialny pod wezwaniem Matki Boskiej Bolesnej przy numerze 97 oraz stojący nieco dalej dom zwany Sołtysówką pod numerem 37. Do rejestru zabytków kamienicę wpisano 10 grudnia 1991 roku pod numerem A342, obejmując ochroną jeden z budynków współtworzących historyczną pierzeję Głogowskiej. Tego typu kamienice budowano zwykle seryjnie, przez różnych inwestorów działających niezależnie od siebie, lecz w podobnym czasie, co tłumaczy zbliżoną skalę i układ wielu budynków wzdłuż tej części Głogowskiej. Taka jednorodność, mimo braku wspólnego planu, nadała ulicy charakter spójnej, wielkomiejskiej pierzei.