kamienica, Stary Rynek 51

Kamienica przy Starym Rynku 51 w Poznaniu pochodzi z XVI wieku i reprezentuje styl gotycki, z cegły jako materiałem podstawowym. Wikidata potwierdza tę klasyfikację, opisując budynek jako przykład architektury gotyckiej, zgodnie z określeniem stosowanym w rejestrze zabytków. Zgodność obu źródeł w zakresie stylu daje pewność co do charakteru architektonicznego obiektu, nawet jeśli szczegółowa data w obrębie stulecia pozostaje nieokreślona. Gotycka forma tego rodzaju kamienic wiązała się zwykle z wąską, głęboką parcelą, wysokim szczytem fasady oraz surowym licem ceglanym, typowym dla mieszczańskiej zabudowy średniowiecznego Poznania, gdzie wąskie działki frontowe wymuszały pionowy, wielokondygnacyjny rozwój bryły budynku. Do rejestru zabytków kamienicę wpisano 14 września 1934 roku pod numerem 87A, a więc jeszcze w okresie międzywojennym, co czyni ją jednym ze starszych wpisów na tym odcinku placu. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się dawny odwach, dziś Muzeum Powstania Wielkopolskiego pod numerem 3, wpisany do rejestru cztery lata wcześniej, oraz kamienica pod numerem 42, dziś siedziba muzeum, objęta ochroną dopiero czterdzieści lat później. Nieopodal stoi także pałac Działyńskich pod numerem 78. Zestawienie tych dat pokazuje, że wpisy z lat trzydziestych XX wieku należały do pierwszej fali ochrony konserwatorskiej Starego Rynku. Ta wczesna, przedwojenna dokumentacja stanowiła podstawę dla późniejszych, bardziej szczegółowych badań konserwatorskich prowadzonych już po drugiej wojnie światowej.