kamienica, Garbary 65

Kamienica przy ulicy Garbary 65 w Poznaniu wzniesiona została w pierwszej połowie XIX wieku, murowana z cegły, w stylu klasycystycznym. Do rejestru zabytków wpisano ją decyzją z 12 października 2004 roku, otrzymując numer 201/Wlkp/A, co czyni ją jednym ze stosunkowo niedawnych wpisów w porównaniu z sąsiednimi obiektami przy tej samej ulicy, objętymi ochroną już w latach sześćdziesiątych XX wieku. Ochrona konserwatorska obejmuje bryłę budynku wraz z jego klasycystycznym wystrojem elewacji. Kamienica stoi przy ulicy Garbary, gdzie znajduje się kilka innych obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Pod numerem 17 mieści się dawny klasztor, obecnie użytkowany jako szpital, a pod numerem 30 kolejna kamienica, wpisana do rejestru wcześniej. Nieco dalej, pod numerem 24, stoi dawne gimnazjum Marii Magdaleny. Klasycystyczny charakter budynku, wzniesionego w pierwszej połowie XIX wieku, wyróżnia go na tle sąsiedniej zabudowy, obejmującej zarówno starsze obiekty sakralne, jak i XIX-wieczne kamienice o innym rodowodzie stylistycznym. Dwudziestego pierwszego wieku sięgająca data wpisu do rejestru pokazuje, że ochroną konserwatorską wciąż obejmowane są kolejne fragmenty historycznej zabudowy tej ulicy. Klasycystyczny detal elewacji, typowy dla pierwszej połowy XIX wieku, opiera się zwykle na symetrii kompozycji i dyscyplinie form, co dodatkowo potwierdza wczesną, przedsecesyjną chronologię tej kamienicy na tle innych obiektów przy tej samej ulicy. Ochrona konserwatorska obejmuje całą bryłę budynku, niezależnie od tego, że pierwotny wygląd elewacji mógł ulec częściowym przekształceniom w toku późniejszych remontów.