kamienica Grodzickich, Stary Rynek 45

Kamienica Grodzickich przy Starym Rynku 45 wywodzi swoją genezę z XV wieku, co potwierdzają również dane Wikidata, wskazujące rok 1500 jako orientacyjną datę powstania budynku. Mimo średniowiecznego rodowodu, jej obecna elewacja utrzymana jest w stylu barokowym, co wskazuje na gruntowną przebudowę fasady w późniejszym okresie, praktykę powszechną wśród kamienic Starego Rynku, których pierwotna, gotycka substancja była wielokrotnie modernizowana zgodnie z gustami kolejnych epok. Budynek wzniesiono w konstrukcji ceglanej, typowej dla najstarszej zabudowy poznańskiego rynku. Nazwa kamienicy pochodzi od rodziny Grodzickich, z którą związana jest historia tej i sąsiednich nieruchomości przy Starym Rynku, w tym stojącego opodal domu Grodzickiego pod numerem 41. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się także poznański ratusz pod numerem 1 oraz kamienica przekształcona dziś w muzeum pod numerem 42. Do rejestru zabytków kamienicę Grodzickich wpisano 29 maja 1952 roku pod numerem Aś42, obejmując ochroną konserwatorską jej barokową elewację wraz z zachowaną, sięgającą średniowiecza substancją budowlaną. Nieopodal, pod numerem 3, znajduje się także dawny odwach, obecnie siedziba Muzeum Powstania Wielkopolskiego, co dodatkowo podkreśla wyjątkową koncentrację obiektów o dużym znaczeniu historycznym w tej części Starego Rynku. Wielowiekowa historia kamienicy Grodzickich, od gotyckich początków po barokową przebudowę fasady, czyni ją reprezentatywnym przykładem losów wielu budynków Starego Rynku, które przetrwały do dziś właśnie dzięki kolejnym, dostosowanym do potrzeb epoki modernizacjom.