kamienica, Górna Wilda 107

Kamienica przy ulicy Górna Wilda 107 w Poznaniu powstała w 1903 roku w stylu neorenesansowym, co potwierdzają zgodnie rejestr zabytków i Wikidata. Ceglaną elewację ukształtowano zgodnie z zasadami tego stylu: symetrycznym podziałem fasady, boniowaniem partii parterowej i dekoracyjnym opracowaniem obramień okiennych, typowym dla budownictwa czynszowego przełomu XIX i XX wieku, które chętnie sięgało po historyzujące wzorce.

Górna Wilda, wzdłuż której biegnie ta zabudowa, była jedną z głównych ulic dawnej, samodzielnej niegdyś gminy Wilda, przyłączonej do Poznania na przełomie wieków i szybko zabudowywanej kamienicami mieszkalnymi na wzór śródmiejskich pierzei. Kamienica pod numerem 107 stanowi jeden z zachowanych przykładów tej fazy rozwoju dzielnicy, gdy neorenesansowe i eklektyczne formy dominowały wśród nowo powstającej zabudowy czynszowej. Do rejestru zabytków obiekt wpisano 16 grudnia 1991 roku pod numerem A343, obejmując ochroną konserwatorską jego historyczną elewację. Neorenesansowa dekoracja fasady, choć dziś częściowo zatarta, pozwala odtworzyć pierwotny wygląd kamienicy jako budynku o ambicjach wykraczających poza przeciętną zabudowę czynszową tej części Wildy. Tego rodzaju detal architektoniczny wyróżniał budynek na tle prostszych realizacji sąsiedniej zabudowy mieszkalnej.