kamienica, ob. muzeum, Stary Rynek 43

Kamienica, dziś pełniąca funkcję muzeum, przy Starym Rynku 43 wywodzi się z XVI wieku, co potwierdzają dane Wikidata wskazujące rok 1600 jako orientacyjną datę jej powstania, przypadającą na schyłek tego stulecia. Elewację utrzymano w stylu gotyckim, co czyni ją jednym ze starszych stylistycznie budynków zachowanych w obrębie Starego Rynku, gdzie większość fasad przebudowano później zgodnie z modą kolejnych epok. Budynek wzniesiono w konstrukcji ceglanej, charakterystycznej dla najstarszej zabudowy miejskiej Poznania. Podobnie jak wiele innych kamienic rynkowych, obiekt ten po wiekach pełnienia funkcji mieszkalnej i handlowej znalazł nowe zastosowanie jako placówka muzealna, podobnie jak sąsiadująca kamienica pod numerem 42, również przekształcona w muzeum. W bezpośrednim sąsiedztwie zachowały się także kamienica pod numerem 27 oraz pałac Działyńskich pod numerem 78. Do rejestru zabytków kamienicę wpisano 10 lutego 1936 roku pod numerem K.K.I.11a/1/36, jako jeden z najwcześniejszych wpisów obejmujących zabudowę Starego Rynku ochroną konserwatorską, obejmującą jej gotycką, sięgającą XVI wieku substancję. W dalszym sąsiedztwie, pod numerem 28, zachowała się także kamienica, co pokazuje, jak liczne i zróżnicowane chronologicznie są obiekty tworzące dziś pierzeję poznańskiego Starego Rynku. Muzealna dziś funkcja tej i sąsiednich kamienic Starego Rynku pokazuje, jak po wielu wiekach pełnienia funkcji mieszkalnej i handlowej najstarsza zabudowa miasta znalazła nowe zastosowanie służące upowszechnianiu wiedzy o jego historii.