kamienica, ob. muzeum, Stary Rynek 42

Kamienica, obecnie siedziba muzeum, stoi przy Starym Rynku 42 w Poznaniu i reprezentuje styl gotycki, z cegły jako podstawowego materiału budowlanego. Rejestr zabytków nie podaje dokładnej daty jej powstania, określając ją jako nieznaną, natomiast Wikidata wskazuje przybliżony rok 1600, co sugeruje przekształcenia budynku już w okresie nowożytnym, następujące po jego pierwotnej, średniowiecznej fazie. Styl gotycki w zabudowie mieszczańskiej średniowiecznego Poznania wiązał się zwykle z wąskimi, głębokimi działkami, wysokimi szczytami fasad oraz surowym, nietynkowanym licem ceglanym, odróżniającym tego rodzaju kamienice od późniejszych, otynkowanych realizacji nowożytnych. Do rejestru zabytków wpisano ją 30 listopada 1974 roku pod numerem 81. Budynek wpisuje się w pierzeję Starego Rynku, gdzie sąsiaduje z licznymi innymi obiektami objętymi ochroną konserwatorską. W bezpośrednim otoczeniu znajduje się pałac Działyńskich pod numerem 78 oraz poznański ratusz pod numerem 1, będące najważniejszymi punktami odniesienia dla tej części placu. Nieco dalej stoi kamienica pod numerem 48, wpisana do rejestru w tym samym roku co opisywany budynek. Obecna funkcja muzealna nadaje kamienicy znaczenie wykraczające poza samą architekturę, czyniąc ją miejscem udostępnionym zwiedzającym w ramach zabudowy historycznego centrum Poznania, odbudowanego po zniszczeniach wojennych w formie nawiązującej do dawnego układu placu. Ekspozycja muzealna w tak historycznym wnętrzu pozwala łączyć zwiedzanie zbiorów z bezpośrednim doświadczeniem architektury sięgającej, według Wikidata, początków XVII wieku.