kamienica, Stary Rynek 63

Kamienica przy Starym Rynku 63 w Poznaniu wzniesiona została w 1868 roku w stylu barokowym, z cegły. Wikidata potwierdza tę klasyfikację, opisując budynek jako przykład architektury baroku, zgodnie z określeniem stosowanym w rejestrze zabytków. Zestawienie daty budowy, 1868 rok, ze stylem barokowym wskazuje raczej na formę historyzującą, nawiązującą do wcześniejszych wzorców, niż na barok w jego pierwotnym, siedemnasto czy osiemnastowiecznym znaczeniu, co było częstą praktyką w architekturze XIX-wiecznego Poznania. Styl barokowy, także w tej historyzującej odmianie, wiązał się zwykle z bogatszym detalem sztukatorskim fasady oraz urozmaiconą linią gzymsów, nadającą elewacji większą reprezentacyjność niż w prostszych, klasycystycznych realizacjach. Do rejestru zabytków wpisano ją 14 września 1934 roku pod numerem 91A. W sąsiedztwie znajduje się kamienica pod numerem 27, wpisana tego samego dnia, oraz kamienica pod numerem 42, dziś siedziba muzeum, objęta ochroną cztery dekady później. Nieopodal stoi także poznański ratusz pod numerem 1, objęty odrębnym wpisem do rejestru zabytków sprzed drugiej wojny światowej. Budynek stanowi część zwartej pierzei placu, łączącej obiekty o bardzo różnej metryce, od średniowiecza po drugą połowę XIX wieku, co czyni Stary Rynek szczególnie zróżnicowanym architektonicznie fragmentem miasta. Taka różnorodność stylowa jest efektem stopniowej, wielowiekowej przebudowy poszczególnych kamienic przez kolejnych właścicieli, niezależnie działających w obrębie tej samej pierzei.