kamienica z 3 oficynami, Poznańska 44

Kamienica z trzema oficynami przy ulicy Poznańskiej 44 wzniesiona została w 1904 roku, z cegły, w stylu eklektycznym łączącym elementy różnych historycznych porządków architektonicznych. Obecność aż trzech oficyn świadczy o intensywnym, wielorodzinnym charakterze zabudowy tej posesji, typowym dla gęsto zaludnionych kwartałów mieszkaniowych Poznania przełomu XIX i XX wieku, gdzie za frontowym budynkiem mieszkalnym rozbudowywano głąb działki kolejnymi skrzydłami z dodatkowymi lokalami i zabudową gospodarczą. Budynek pełni funkcję mieszkalną i pozostaje częścią historycznej zabudowy ulicy Poznańskiej, przy której zachowały się inne obiekty o podobnym charakterze, w tym kamienica z oficynami pod numerem 50. Kamienicę przy numerze 44 wpisano do rejestru zabytków 5 września 1992 roku pod numerem A-362. Skala zabudowy oraz rozplanowanie oficyn dokumentują intensywne zagospodarowanie działek mieszkaniowych w tej części miasta na początku XX wieku. Materiał budowlany, czyli cegła, pozostawał wówczas standardem dla wielorodzinnej zabudowy czynszowej Poznania, zapewniającym trwałość konstrukcji przy relatywnie niskich kosztach wznoszenia kolejnych kondygnacji. Eklektyczna fasada frontowa zwykle kontrastowała z surowym, czysto użytkowym charakterem elewacji oficyn, widocznych jedynie z wnętrza podwórza.