kamienica z oficyną, Stanisława Taczaka 22

Kamienica z oficyną przy ulicy Stanisława Taczaka 22 powstała w latach 1877 do 1878, co czyni ją jednym ze starszych zachowanych przykładów zabudowy czynszowej tej części miasta. Elewację utrzymano w stylu renesansowym, charakteryzującym się symetryczną kompozycją, boniowaniem i dekoracyjnym opracowaniem obramień okiennych, nawiązującym do wzorców architektury włoskiego renesansu, popularnych wśród budowniczych kamienic mieszczańskich drugiej połowy XIX wieku. Budynek wzniesiono w konstrukcji ceglanej, a układ z oficyną pozwalał na pełne wykorzystanie działki, mieszcząc dodatkowe lokale mieszkalne w zabudowie tylnej. Niemal bliźniaczy charakter ma sąsiednia kamienica z oficyną pod numerem 23, powstała w tym samym czasie i wpisana do rejestru pod tym samym numerem, co sugeruje wspólne pochodzenie inwestycyjne obu budynków, prawdopodobnie zrealizowanych przez tego samego właściciela lub w ramach jednego zamierzenia budowlanego. Taczaka, dawniej jedna z ulic w obrębie XIX-wiecznej zabudowy śródmiejskiej, zachowała dzięki takim parom kamienic czytelny obraz swojej pierwotnej struktury urbanistycznej. Do rejestru zabytków obiekt wpisano 27 września 1996 roku pod numerem A454, obejmując ochroną konserwatorską renesansową elewację wraz z towarzyszącą oficyną jako świadectwo architektury mieszczańskiej lat siedemdziesiątych XIX wieku. Renesansowa stylistyka obu budynków, rzadsza w Poznaniu niż popularniejszy w kolejnych dekadach eklektyzm czy secesja, czyni tę parę kamienic cennym świadectwem wcześniejszej fazy historyzmu w architekturze mieszkaniowej miasta drugiej połowy XIX wieku.