kamienica z oficyną i budynkiem tylnym, Wierzbięcice 30

Kamienica z oficyną i budynkiem tylnym przy ulicy Wierzbięcice 30 w Poznaniu to ceglany budynek mieszkalny wzniesiony w 1910 roku. Poza korpusem frontowym w skład założenia wchodzi oficyna oraz budynek tylny, co świadczy o gęstej, wielofunkcyjnej zabudowie typowej dla tej części miasta na początku XX wieku. Styl architektoniczny obiektu nie został w rejestrze jednoznacznie określony, natomiast konsekwentnie udokumentowano materiał, z jakiego wzniesiono wszystkie trzy elementy zespołu: cegłę. Do rejestru zabytków kamienica została wpisana decyzją z 3 listopada 1992 roku. Ochroną konserwatorską objęto wówczas cały zespół, a nie tylko elewację frontową, co w przypadku poznańskich kamienic z tego okresu nie było regułą. W bezpośrednim sąsiedztwie, przy tej samej ulicy, znajduje się kamienica pod numerem 41, również wpisana do rejestru, a nieco dalej, pod numerem 20, stoi dom chroniony na mocy odrębnej decyzji. Obecność kilku zabytkowych realizacji na jednym odcinku Wierzbięcic pokazuje, że ulica ta zachowała fragment historycznej zabudowy mieszkaniowej z przełomu XIX i XX wieku. Sam układ zespołu, złożony z trzech odrębnych brył o różnym przeznaczeniu, wskazuje, że pierwotni właściciele planowali maksymalne wykorzystanie stosunkowo wąskiej działki, co w gęsto zabudowanym mieście było rozwiązaniem powszechnym.