kamienica z oficynami, Poznańska 50

Kamienica z oficynami przy ulicy Poznańskiej 50 powstała w latach 1903 do 1904, w stylu secesyjnym, murowana z cegły, jako typowy przykład wielkomiejskiej zabudowy czynszowej z początku XX wieku. Do rejestru zabytków wpisano ją 30 grudnia 2008 roku pod numerem 733/Wlkp/A, co objęło budynek ochroną prawną wymagającą uzgadniania z konserwatorem zabytków wszelkich prac remontowych. Nieopodal, pod numerem 44, stoi jeszcze bardziej rozbudowana kamienica z trzema oficynami, co pokazuje, że na tym odcinku Poznańskiej inwestorzy chętnie zagospodarowywali działki w głąb, maksymalizując liczbę mieszkań na stosunkowo wąskich, wydłużonych parcelach. Secesyjny detal elewacji, charakterystyczny dla pierwszej dekady XX wieku, odróżnia budynek od wcześniejszej, bardziej stonowanej zabudowy eklektycznej, jaka dominowała w Poznaniu jeszcze w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku. Ulica Poznańska, prowadząca w kierunku południowych dzielnic miasta, zachowała kilka takich przykładów gęstej zabudowy czynszowej z przełomu XIX i XX wieku, świadczącej o dynamicznym wzroście liczby mieszkańców tej części Poznania w tamtym okresie, kiedy miasto intensywnie rozbudowywało się w kierunku południowym wzdłuż głównych szlaków wylotowych.