kamienica z oficynami, Maksymiliana Jackowskiego 40

Kamienica z oficynami przy ulicy Maksymiliana Jackowskiego 40 powstała w 1903 roku, kilka lat po wzniesieniu stojącej naprzeciwko kamienicy Oskara Hoffmana pod numerem 39. Budynek wzniesiono w konstrukcji ceglanej, a styl architektoniczny jego elewacji nie został jednoznacznie określony w dokumentacji rejestru zabytków. Rozbudowany układ z oficynami pozwalał pomieścić większą liczbę lokali mieszkalnych na jednej działce, co odpowiadało rosnącemu zapotrzebowaniu na mieszkania w tej części miasta na przełomie XIX i XX wieku. Ulica Jackowskiego, wytyczona w ramach planowej rozbudowy Poznania poza obrębem dawnych murów miejskich, zabudowywana była systematycznie okazałymi kamienicami czynszowymi, z których wiele zachowało się do dziś, w tym sąsiednia kamienica z oficynami pod numerem 33 oraz kamienica pod numerem 36. Bliskie sąsiedztwo tak licznych, zachowanych obiektów pozwala dziś odtworzyć pierwotny, jednolity charakter zabudowy tej ulicy. Do rejestru zabytków kamienicę pod numerem 40 wpisano 5 maja 1997 roku pod numerem A457, obejmując ochroną konserwatorską jej bryłę wraz z towarzyszącymi oficynami jako część spójnego zespołu zabudowy Jackowskiego. Warto zauważyć, że w promieniu zaledwie kilkudziesięciu metrów od tego budynku stoją aż trzy inne kamienice objęte ochroną konserwatorską, co czyni ten odcinek Jackowskiego jednym z najlepiej zachowanych fragmentów zabudowy czynszowej przełomu XIX i XX wieku w tej części Poznania.