kamienica z oficynami, Głogowska 78

Kamienica z oficynami przy ulicy Głogowskiej 78 powstała w latach 1902 do 1903, w okresie secesyjnego rozkwitu architektury mieszkaniowej Poznania. Elewację utrzymano w stylu secesyjnym, charakteryzującym się swobodnymi, roślinnymi motywami dekoracyjnymi oraz asymetryczną kompozycją detali, odróżniającymi ją od wcześniejszych, bardziej stonowanych realizacji eklektycznych. Budynek wzniesiono w konstrukcji ceglanej, a układ z oficynami pozwalał na maksymalne wykorzystanie działki budowlanej przy zachowaniu funkcji mieszkalnej zarówno w części frontowej, jak i w zabudowie tylnej. Głogowska w tym okresie przekształcała się w reprezentacyjną arterię wylotową miasta, przy której powstawały obiekty o zróżnicowanej funkcji, od zabudowy czynszowej po budowle użyteczności publicznej, jak choćby stojąca nieopodal Wieża Górnośląska pod numerem 14 czy kościół parafialny pod wezwaniem Matki Boskiej Bolesnej przy numerze 97. W dalszej części ulicy zachował się także dom zwany Sołtysówką pod numerem 37. Do rejestru zabytków kamienicę wpisano 29 sierpnia 1996 roku pod numerem A444, obejmując ochroną konserwatorską jej secesyjną elewację wraz z towarzyszącymi oficynami, stanowiącą razem spójny zespół zabudowy mieszkalnej początku XX wieku. Nieco dalej, pod numerem 15, znajduje się także dawny Dworzec Zachodni, co potwierdza, że Głogowska pełniła w tym okresie funkcję ważnego węzła komunikacyjnego i handlowego miasta, wokół którego koncentrowała się intensywna zabudowa mieszkaniowa.