kamienica z oficynami, Maksymiliana Jackowskiego 33

Kamienica z oficynami przy ulicy Maksymiliana Jackowskiego 33 powstała w 1902 roku, wpisując się w ciąg secesyjnych i eklektycznych realizacji, jakimi zabudowywano tę ulicę na przełomie XIX i XX wieku. Budynek wzniesiono w konstrukcji ceglanej, a styl architektoniczny jego elewacji nie został jednoznacznie sklasyfikowany w dokumentacji rejestru zabytków. Oficyny towarzyszące budynkowi pozwalały na pomieszczenie dodatkowych lokali mieszkalnych na głębokiej działce, co było rozwiązaniem powszechnie stosowanym w zabudowie czynszowej tego okresu. W niedalekim sąsiedztwie, pod numerem 39, stoi kamienica Oskara Hoffmana, a pod numerem 40 kamienica z oficynami powstała rok później. Nieco dalej, pod numerem 3, zachowała się także kamienica z oficyną. Ta koncentracja zachowanych obiektów świadczy o wyjątkowej trwałości historycznej tkanki miejskiej wzdłuż Jackowskiego, mimo licznych przekształceń, jakim uległa ta część Poznania w kolejnych dziesięcioleciach. Do rejestru zabytków kamienicę pod numerem 33 wpisano 22 maja 1998 roku pod numerem A459, obejmując ochroną konserwatorską jej bryłę wraz z towarzyszącymi oficynami. Historia zabudowy tego fragmentu Jackowskiego, obejmująca kilka kamienic powstałych w odstępie zaledwie kilku lat, pokazuje, jak szybko i systematycznie postępowała urbanizacja tej części Poznania na przełomie XIX i XX wieku. W pobliżu, pod numerem 38, stoi także kamienica z oficynami, powstała kilka lat później, co potwierdza, że cała ta część Jackowskiego zabudowywana była sukcesywnie przez kolejnych inwestorów w podobnym, secesyjno-eklektycznym duchu.