kamienica z restauracją Magnolia, Głogowska 40

Kamienica z restauracją Magnolia przy ulicy Głogowskiej 40 powstała w 1929 roku, a więc już w okresie międzywojennym, znacznie później niż większość okolicznej zabudowy czynszowej z przełomu XIX i XX wieku. Elewację utrzymano w stylu klasycystycznym, co potwierdzają również dane Wikidata, określające architekturę budynku jako neoklasycystyczną, a więc odwołującą się do form antycznych i renesansowych przefiltrowanych przez estetykę dwudziestolecia międzywojennego. Budynek wzniesiono w konstrukcji ceglanej, a jego nazwa własna, nawiązująca do działającej niegdyś restauracji Magnolia, świadczy o handlowo-usługowym charakterze parteru, typowym dla kamienic wznoszonych przy głównych, reprezentacyjnych ulicach miasta. Głogowska w okresie międzywojennym umacniała swoją pozycję jako jedna z ważniejszych arterii handlowych Poznania, przy której powstawały zarówno budynki mieszkalne, jak i obiekty o funkcji publicznej, na przykład stojąca nieopodal hala reprezentacyjna pod numerem 14 czy kościół parafialny pod wezwaniem Matki Boskiej Bolesnej przy numerze 97. Do rejestru zabytków kamienicę wpisano 27 października 1998 roku pod numerem A460, obejmując ochroną konserwatorską jej klasycystyczną elewację jako przykład architektury mieszkalno-usługowej okresu międzywojennego. W dalszej części ulicy, pod numerem 17, funkcjonowała także dawna poczta, co potwierdza, że Głogowska pełniła w okresie międzywojennym funkcję ważnej arterii łączącej handel, usługi i komunikację w tej części miasta.