kamienica, Stary Rynek 92

Kamienica przy Starym Rynku 92 w Poznaniu datowana jest na połowę XVIII wieku, a jej styl architektoniczny określono w rejestrze zabytków jako inny, co odróżnia ją od sąsiednich obiektów jednoznacznie zaklasyfikowanych jako gotyckie, barokowe czy klasycystyczne. Wzniesiono ją z cegły. Taka niejednoznaczna klasyfikacja bywa typowa dla budynków przebudowywanych wielokrotnie na przestrzeni stuleci, gdzie kolejne warstwy stylowe nakładały się na siebie, utrudniając jednoznaczne przypisanie jednej, dominującej konwencji architektonicznej bez szczegółowych badań konserwatorskich. Do rejestru zabytków wpisano ją 14 września 1934 roku pod numerem 96A, razem z licznymi innymi budynkami tej pierzei placu, objętymi ochroną tego samego dnia. W sąsiedztwie znajduje się poznański ratusz pod numerem 1, wpisany do rejestru cztery lata wcześniej, oraz kamienica pod numerem 42, dziś siedziba muzeum, objęta ochroną dopiero czterdzieści lat później. Nieopodal stoi także kamienica pod numerem 29, wpisana tego samego dnia co budynek pod numerem 92. Osiemnastowieczne datowanie sytuuje powstanie kamienicy w okresie odbudowy i przekształceń zabudowy rynkowej po zniszczeniach wcześniejszych stuleci, gdy stopniowo zastępowano najstarsze, średniowieczne formy nowszymi rozwiązaniami architektonicznymi, dostosowanymi do zmieniających się potrzeb i gustów mieszczańskich kolejnych pokoleń właścicieli. Taki proces stopniowych przekształceń jest typowy dla większości historycznych kamienic rynkowych, rzadko zachowujących swój pierwotny wygląd w niezmienionej formie.