budynek dworca kolejowego Poznań Antoninek, Radziwoja 63

Budynek dworca kolejowego Poznań Antoninek przy ulicy Radziwoja 63 powstał w 1912 roku jako obiekt pełniący funkcję dworca. Wzniesiono go z cegły, a styl architektoniczny nie został w rejestrze zabytków sprecyzowany. Nazwa własna dworca, Poznań Antoninek, wskazuje na osiedle, któremu budynek służył, leżące na wschodnich obrzeżach miasta i skomunikowane koleją z centrum Poznania od początku XX wieku. Do rejestru zabytków dworzec wpisano 28 lipca 2015 roku pod numerem 968/Wlkp/A. Data budowy, 1912 rok, sytuuje powstanie obiektu w tym samym okresie co kilka innych budynków kolejowych i wojskowych tej części miasta wpisanych do rejestru w zbliżonym czasie, co odzwierciedla intensywny rozwój infrastruktury komunikacyjnej i technicznej Poznania w ostatnich latach przed pierwszą wojną światową, gdy miasto stawało się coraz ważniejszym węzłem regionalnym o rosnącym znaczeniu gospodarczym. Dostępne dane nie precyzują dalszych szczegółów architektonicznych budynku ani jego dokładnego układu funkcjonalnego, ograniczając się do podstawowych faktów rejestrowych dotyczących lokalizacji, datowania i materiału konstrukcyjnego tego niewielkiego, podmiejskiego dworca kolejowego. Tego rodzaju stacje pełniły zwykle skromniejszą, lokalną funkcję w porównaniu z głównym dworcem miejskim, obsługując przede wszystkim mieszkańców najbliższej okolicy. Nazwa własna dworca, odwołująca się do konkretnego osiedla, ułatwiała podróżnym orientację w sieci połączeń kolejowych obejmującej liczne, mniejsze przystanki wokół Poznania.