baszta, Masztalarska 3

Baszta przy ulicy Masztalarskiej 3 w Poznaniu pochodzi z XIII wieku. Wzniesiono ją z cegły, przy czym dokumentacja konserwatorska nie precyzuje jej stylu architektonicznego, określając go jako nieznany. Do rejestru zabytków baszta wpisana została decyzją z 15 stycznia 1935 roku, otrzymując numer 387. Ochrona konserwatorska obejmuje bryłę baszty jako fragmentu dawnego systemu obronnego miasta. Nieopodal, przy ulicy Masztalarskiej, stoi baszta narożna, wpisana do rejestru odrębną, znacznie późniejszą decyzją, a bezpośrednio przy opisywanej baszcie znajdują się przylegające do niej mury miejskie, objęte tym samym numerem rejestru. Pod tym samym adresem stoi także strażnica straży pożarnej, wpisana do rejestru dopiero w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. Datowanie baszty na XIII wiek czyni ją jednym z najstarszych zachowanych elementów miejskich fortyfikacji obronnych Poznania ujętych w rejestrze zabytków, powstałym jeszcze w początkowym okresie lokacji miasta i budowy jego pierwszego systemu obronnego. Skupienie kilku fragmentów dawnych murów miejskich oraz baszt na jednym krótkim odcinku ulicy Masztalarskiej pozwala prześledzić przebieg średniowiecznej linii obronnej dawnego Poznania na niewielkim, dobrze zachowanym odcinku. Wpis z 1935 roku, obejmujący zarówno basztę, jak i przylegające do niej mury, potwierdza, że oba elementy uznano za integralną, nierozłączną część tego samego fragmentu dawnych fortyfikacji, mimo że w rejestrze figurują jako dwie odrębne pozycje ewidencyjne pod wspólnym numerem.