brama wjazdowa, Grobla 1

Brama wjazdowa przy ulicy Grobla 1 w Poznaniu powstała w 1908 roku jako element zabudowy o charakterze neobarokowym. Wykonano ją z cegły, w formie typowej dla reprezentacyjnych wjazdów na posesje z początku XX wieku, łączących funkcję użytkową z ozdobną oprawą architektoniczną. Styl neobarokowy w architekturze bram i ogrodzeń tego okresu wiązał się zwykle z bogatszym profilowaniem filarów, dekoracyjnym zwieńczeniem oraz starannym opracowaniem detalu ceglanego, odróżniającym takie realizacje od skromniejszych, czysto użytkowych wjazdów gospodarczych. Sąsiaduje z dawną pastorówką i szkołą, dziś domem parafialnym, stojącą pod tym samym adresem, z którą tworzy zwarty zespół zabudowy jednej posesji. Nieco dalej, pod numerem 15, znajdują się budynki dawnych wodociągów miejskich oraz budynek administracyjny związany niegdyś z poznańską gazownią i wodociągami. Do rejestru zabytków bramę wpisano 16 czerwca 2010 roku pod numerem 801/Wlkp/A, obejmującym całą tę posesję przy Grobli. Ochroną konserwatorską objęto samą konstrukcję wjazdu, jej neobarokowy detal i materiał, z jakiego została wykonana, nie tylko fasadę budynku głównego. Ulica Grobla skupia kilka obiektów wpisanych do rejestru niezależnie od siebie, w tym domy pod numerami 10, 21 i 22 oraz dawną lożę masońską pod numerem 25, dziś siedzibę Muzeum Etnograficznego. Brama, jako element wjazdowy, wyznaczała granicę posesji od strony ulicy i pełniła funkcję zarówno użytkową, jak i reprezentacyjną, sygnalizując rangę stojącego za nią założenia.