Collegium Minus UAM, Henryka Wieniawskiego 1
Collegium Minus UAM to budynek dydaktyczny pod adresem Henryka Wieniawskiego 1 w Poznaniu, wpisany do rejestru zabytków w 1966.
ulica: ul. Wieniawskiego Henryka →

| Adres | Henryka Wieniawskiego 1 |
|---|---|
| Miejscowość | Poznań |
| Numer rejestru zabytków | 10 z 1966-04-16 |
| Data wpisu do rejestru | 16.04.1966 |
| Datowanie | 1910 r. |
| Funkcja obiektu | budynek dydaktyczny |
| Materiał | ceglane |
| Styl architektoniczny | neorenesansowy |
| Gmina | Poznań |
| Powiat | Poznań |
| Województwo | wielkopolskie |
O zabytku
Collegium Minus Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza to budynek dydaktyczny przy ulicy Henryka Wieniawskiego 1 w Poznaniu, wzniesiony w 1910 roku z cegły, w stylu neorenesansowym. Styl ten potwierdzają zgodnie zarówno rejestr zabytków, jak i dane Wikidaty. Jak podaje Wikipedia, gmach znajduje się w obrębie poznańskiej Dzielnicy Cesarskiej, w sąsiedztwie placu Adama Mickiewicza. Ten sam encyklopedyczny opis określa go wprost jako zabytkowy, neorenesansowy gmach, co pokrywa się z klasyfikacją przyjętą w rejestrze zabytków. Do rejestru zabytków wpisano go 16 kwietnia 1966 roku, pod numerem 10, a więc kilkadziesiąt lat po wzniesieniu budynku. Budynek pełni funkcję dydaktyczną jako jeden z gmachów uniwersyteckich w tej części miasta. Ściany gmachu wzniesiono w całości z cegły, co jest jedynym materiałem konstrukcyjnym wskazanym w dokumentacji rejestrowej. Nazwiska architekta odpowiedzialnego za projekt rejestr zabytków nie podaje. W najbliższym sąsiedztwie, pod adresem Wieniawskiego 21/23, ochroną konserwatorską objęto również dom wraz z otaczającym go ogrodzeniem, oba wpisane do rejestru zabytków odrębnymi decyzjami, znacznie później niż sam gmach Collegium Minus. Umiejscowienie gmachu w Dzielnicy Cesarskiej, opisanej w Wikipedii jako obszar w obrębie placu Adama Mickiewicza, wiąże go z tą częścią Poznania, w której skupiona jest znaczna część zabudowy uniwersyteckiej miasta. Zgodność rejestru zabytków i danych Wikidaty co do stylu neorenesansowego budynku, wraz z niezależnym potwierdzeniem tej klasyfikacji przez Wikipedię, sprawia, że opis stylowy tego obiektu opiera się na trzech zbieżnych ze sobą źródłach.
Źródło: rejestr zabytków NID.


