gmach Collegium Chemicum Uniwersytetu Adama Mickiewicza, Grunwaldzka 6
gmach Collegium Chemicum Uniwersytetu Adama Mickiewicza to budynek dydaktyczny pod adresem Grunwaldzka 6 w Poznaniu, wpisany do rejestru zabytków w 1980.
ulica: ul. Grunwaldzka →

| Adres | Grunwaldzka 6 |
|---|---|
| Miejscowość | Poznań |
| Numer rejestru zabytków | A227/M z 1980-03-20 |
| Data wpisu do rejestru | 20.03.1980 |
| Datowanie | 1920 - 1929 |
| Funkcja obiektu | budynek dydaktyczny |
| Materiał | ceglane |
| Styl architektoniczny | neorenesansowy |
| Gmina | Poznań |
| Powiat | Poznań |
| Województwo | wielkopolskie |
O zabytku
Gmach Collegium Chemicum Uniwersytetu Adama Mickiewicza przy ulicy Grunwaldzkiej 6 wznoszono w latach 1920-1929 w stylu neorenesansowym, potwierdzonym również przez Wikidatę. Budynek, znany też jako Collegium Heliodori Święcicki, jak podaje Wikipedia, służy dziś zarówno Uniwersytetowi imienia Adama Mickiewicza, jak i Uniwersytetowi Medycznemu imienia Karola Marcinkowskiego, a jego nazwa upamiętnia Heliodora Święcickiego, założyciela i pierwszego rektora Uniwersytetu Poznańskiego.
Ceglany gmach powstawał już w niepodległej Polsce, kontynuując jednak stylistykę neorenesansową, popularną w architekturze uczelnianej jeszcze przed pierwszą wojną światową. Grunwaldzka, przy której stoi Collegium, skupia liczną zabudowę o funkcjach akademickich i medycznych: w pobliżu rejestr zabytków chroni kaplicę-kostnicę, dziś kaplicę Zboru Kościoła Chrześcijan Baptystów, pod numerem 53, dawny hotel Polonia, przekształcony w szpital wojskowy pod numerem 16/18, a także willę Flora pod numerem 3.
Budynek wpisano do rejestru zabytków 20 marca 1980 roku pod numerem A227/M. Nadanie gmachowi imienia pierwszego rektora uniwersytetu podkreśla jego ciągłą, ponad stuletnią rolę w rozwoju poznańskiego szkolnictwa wyższego. W tej samej części Grunwaldzkiej rejestr zabytków chroni również dawną strażnicę straży pożarnej pod numerem 16a, co dodatkowo potwierdza, jak intensywnie ten fragment miasta zabudowywano obiektami użyteczności publicznej w pierwszych dekadach XX wieku. Dwutorowe wykorzystanie gmachu, zarówno przez uniwersytet ogólny, jak i uczelnię medyczną, odzwierciedla powojenne rozdzielenie poznańskiego szkolnictwa wyższego na osobne instytucje, które nadal współdzielą część historycznej infrastruktury dydaktycznej.
Źródło: rejestr zabytków NID.


